Türkiye Jeoloji Bülteni
Türkiye Jeoloji Bülteni

Türkiye Jeoloji Bülteni

1976 AĞUSTOS Cilt 19 Sayı 2
KAPAK
PDF Olarak Görüntüle
KÜNYE
PDF Olarak Görüntüle
İÇİNDEKİLER
PDF Olarak Görüntüle
Eoannularia Conica N. Sp. Türünün Tanımı ve Darende-Gürün (Batı Malatya) Yöresindeki Üst Lütesiyen-Alt Priaboniyen Kireçtaşlarına İlişkin Yeni Görüşler
Ercüment Sirel
PDF Olarak Görüntüle

Öz: Darende batısında ve Gürün güneybatısında (batı Malatya) yaygın olarak yüzeyleyen ince tabakalanmalı kireçtaşlarının Alt Priaboniyen yaşında oldukları saptanmış ve bu kireçtaşları içinde bulunan yeni bir foraminifer türü, Eoannularia conica n.sp.nin tanımı yapılmıştır.

  • foraminifer

  • Eoannularia conica n. sp.

  • kireçtaşı

  • Malatya

  • Akkuş, M.F., 1970, Darende-Balaban havzasındaki (Malatya ESE Anadolu) litostratigrafik birimler ve jipsli formasyonların ya§ı hakkında yeni bilgiler: M.T.A. Dergisi, Ankara, 75, 1-14

  • Cole, W. S. ve Bermudez, P.J., 1944, New foraminiferal genera from the Cuban Middle Eocene: Bull. Amer. Paleont. 28, 113, 333-344.

  • Kaever, M., 1970, Die alttertiaren Grossforaminiferen südost-Afganistans unter besonderer Berüeksichtigung der Nummuli tiden, Morphologie, Taxonomie und biostratigraphie: Münster. Forsch. Geol. PalUont, 16/17, 1-400.

  • Sirel, E., 1976, Description of the species of Rhapydionina liburnica Stache, Rhapydionina malatyaensis n.sp. and new observation on the genus of Rhapydionina Stache: Bulletin of the Mineral Research and Exploration Institute of Turkey, 86 (inpress).

  • Ortahisar`ın Çevresel Jeolojik Sorunları
    Vedat Doyuran
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Çalışmanın amacı, Ortahisar kasabasının çevresel sorunlanna jeolojik bir yaklaşımla eğrilmektir. Ortahisar kasabasını simgeleyen kaleden kaya düşmeleri ve konut amacı ile açılmış bazı mağaralardaki göçme olasılıkları başlıca sorunları oluşturmaktadır. Yörede, Neojen yaşlı akıntı tüfleri ve sünger taşı akıntıları egemendir. Akıntı tüflerinin kaynaklı kısımlarından oluşan kale, aşırı oyulmalar sonucu, dayanımını yitirerek kaleyi çevreleyen konutları tehdit etmektedir. Bu nedenle, kale çevresinde bir afet alanı saptanmış ve bu alanın düzlenmesi önerilmiştir. Düşen blokların sıçramasını önlemek amacı ile afet alanının sünger taşı akıntıları ile örtülmesi gerekmektedir. Mağara göçmelerinin en önemli nedenleri olarak yağış sularının sızarak mağara tabanlarında küçük göletler oluşturmasını, sel sularını ve yeni inşa edilen konutlardan doğan yüklemeleri görmekteyiz. Bunun için mağaraların akaçlanması, çatlakların kapatılarak sızıntıların önlenmesi, sel sularının yönlendirilmesi ve bazı mağara tavanlarının desteklenmesi gerekmektedir.

  • sünger taşı

  • Akıntı tüfleri

  • Neojen

  • Ortahisar

  • Fenner, C.N., 1948, Incandescent tuff flows in southern Peru: Geol. Soc. America Bull., 59, 879-893.

  • Pasquara, G., 1968, Geology of. the Cenozoic volcanic area of Central Anatolia: Accademia Nazionale Dei Lincei, Roma, Seri VIII, IX, 204 s.

  • Reynolds, D.L., 1954, Fluidization as a geological process, and its bearings on the problem of intrusive granites: Am. Jour. Sci., 252, 577-613.

  • Ritchie, A.M., 1963, Evaluation of rockfall and its control: Highway Research Record, 17, 13-28.

  • Karaman-Ermenek (Konya) Bölgesinde Ofiolitli Melanj ve Diğer Oluşuklar
    Ali Koçyiğit
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Çalışılan yörede yüzeyleyen kaya birimleri, stratigrafik ve tektonik özellikleri açısından, birbirleriyle ayrıcalık gösteren iki birlik oluştururlar. Bunlar Ofiyolitli melanj ve Diğer oluşuklar olarak adlandırılmışlardır. İnceleme alanı, çoğun volkanitlerden (diyabaz, sipilit, dolerit, ignimbritik tüf, cam tüfü, vb.) kısmen de çökel kayalardan (grovak, kil, marn, radyolarit ve bol miktarda Badiolaria içeren plaket biçiminde pelajik kireçtaşları) oluşmuş bir hamur (matriks) içinde, Orta Permiyen`den Maestrihtiyen`e değin değişken yaş, litoloji ve boyutlardaki bloklar ile olistostromların karışımından oluşmuş bir Renkli melanjdır. Bu karışımın oluşum yaşı, en az Maestrihtiyen olup, tüm içerikleri denizeldir. Renkli melanj oluşturan kaya birimleri, denizel Miyosen çökelleriyle transgresif olarak örtülürler. Birbirleriyle yanal ve düşey geçişler gösteren, değişik kalınlık ve litofasiyesteki denizel Miyosen çökelleri (polijenik çakıltaşı, kumtaşı, kum, silt, kil, marn, resif kireçtaşı, kumlu kireçtaşı) ile, bunlar üzerine açısız uyumsuzlukla gelen Pliyosen yaşlı gölsel kireçtaşları ise diğer oluşuklar olarak adlandırılmıştır. 

  • Ofiyolitli melanj

  • diyabaz

  • radyolarit

  • pelajik kireçtaşlan

  • Konya

  • Blumenthal, M., 1956, Karaman-Konya Havzası Güneybatısında Toros kenar silsileleri ve şist-radyolarit formasyonu stratigrafi meselesi: M.T.A. Dergisi, Sayı 48, Ankara.

  • Niehoff, W., 1960, Mut 126/1 numaralı harita paftasının revizyon neticeleri hakkında rapor: M.T.A. Der. Rap., No. 3390, Ankara, yayımlanmamış.

  • Koçyiğit, A., 1972, Üçbaş-Sarıkaya (Karaman) çevresinin jeolojisi: Yüksek Lisans Tezi, A.Ü.F. Fakültesi G. Jeoloji - Stratigrafi Kürsüsü, yayımlanmamış.

  • Gökten, E., 1975, Mut-Silifke yöresinin temel kaya birimleri ve Miyosen stratigrafisi: Doktora Tezi, A.Ü.F. Fakültesi G. Jeoloji - Stratigrafi Kürsüsü, Türkiye, Jeol. Kur. Bült, 19, 117 - 126.

  • Silifke Yöresinin Temel Kaya Birimleri ve Miyosen Stratigrafisi
    Yaşar Ergün Gökten
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: İnceleme alanında Devoniyen, Orta Permiyen, Üst Jura, Üst Kretase, Lütesiyen ve Miyosen yaşlı oluşuklar yüzeylemektedir. Devoniyen, çakıltaşı, dolomitik kireçtaşı, kuvarsit ve killi şistlerle; Permiyen, pizolitti ve oolitli kireçtaşlarıyla; Üst Jura, kireçtaşı ve dolomitleşmiş kireçtaşlarıyla; Üst Kretase ise, plaket halindeki pelajik kireçtaşları ve melanj özellikli serpantinitlerle temsil edilmektedir. Bunları transgresif olarak örten Lütesiyen ise, breş özellikli küçük bir kireçtaşı yüzleği ile belgelenmektedir. Devoniyenden Lütesiyen`e defin değişik yaş ve litolojideki bu kaya birimleri, bölgenin temel kaya birimlerini oluşturmaktadır. Temel kaya birimlerini transgresif olarak örten Miyosen tortulları ise, birbirleriyle yanal ve düşey geçişler gösteren polijenik çakıltaşı, kumtaşı, marn ve resif kireçtaşlarıyla betimlenir. Bu oluşuklarda, üçü Burdigaliyen, diğer ikisi Helvesiyen-Tortoniyen (?) yaşlı beş planktonik Foraminifera biyozonu saptanmıştır.

  • pizolit

  • oolit

  • transgresif

  • Silifke

  • Akarsu, I., 1960, Mut bölgesinin jeolojisi: M.T.A. Enst. Derg. No. 54, s. 36-45.

  • Blow, W.H., 1969, Late middle Eocene to Recent planktonic foraminiferal biostratigraphy: Proc. of the first international conf. on plank, microfossils. Geneva, s. 199-421

  • Blumenthal, M.M., 1956, Karaman-Konya havzası güneybatısında Toros kenar silsileleri ve şist-radyolarit formasyonu stratigrafi meselesi: M.T.A. Enst. Derg. No. 48 s. 1-36, Ankara.

  • Bizon, G. Bizon, J.J., Feinberg, H. ve Öztümer, E., 1974, Antalya, Mut ve Adana havzaları Tersiyer biyostratigrafisi ve mikropaleontoloji yenilikleri: Tür. 2. Pet. Kong. Teb. s. 217-228, Ankara

  • Cati, F. ve Borsetti, A.M., 1968, Biostratigrafia del Miocene in facies Romaglona (Formazione Marnoso-Arenacea): Committee on Medi terranean Neogene Stratigraphy Proceedings: Gior. Geol. s. 401- 410, Bologna

  • Cita, M.B. ve Blow, W. H., 1969, The biostratigraphy of the Langhian, Serravallian and Tortonian stages in the type-sections in Italy: Riv. Ital. Paleont. V. 75 No. 3 s. 549-603, Milano.

  • Cita, M.B. ve Premoli s. I., 1968, Evolution of te planktonic foraminiferal, etc.: Gior. Geol. (2), XXXV, fasc. Ill s. 1-28, Bologna.

  • Crescenti, TJ., 1966, Sulla biostratigrafia del Miocene effiorante al confine marcigiano-abruzzese: Geol. Rom. 5, s. 1-54. Roma.

  • Koeyigit, A., 1975, Karaman-Ermenek (Konya) bölgesinde ofiyolitli melanj ve diğer oluşuklar: Tez. A.Ü.F.F. Jeol-Strat. Kurs., Türkiye Jeol. Kur. Bttlt, 19, 103-116.

  • Kraseninnikov, V.A., 1968, Correlation of te Miocene deposits of the Miocene deposits of the eastern, ecc.: Gior. Geol. (2) XXXV, fasc. I ll s. 167-178, Bologna.

  • Nieoff, W., 1960, Mut 126/1 numaralı harita paftasının revizyon neticeleri hakkında rapor: M.T.A. Derleme Rap. No. 3390.

  • Hırka (Kayseri) Diyatomit Yatağının Jeokimyası ve Oluşumu
    Ali Uygun
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Kayseri kuzeyinin Hırka diyatomit yatağı Alt Piyosen yaşlı Taşhan formasyonunda yer alır. Yatakta kalite saptanması ve oluğumun araştırılması amacıyla jeokimya çalışmaları yürütülmüştür. Analiz sonuçları matematiksel yönden karşılaştırılmış, elementlerin opal, karbonat ve kırıntılılar (kil mineralleri, plajiyoklaslar, volkanitlerden türemiş diğerleri) guruplarında kümelendiği açıklanmıştır. Montmorillonit türü kil minerallerinin yaygın olduğu saptanmıştır. Paleocoğrafya, flora dağılımı, kil minerallerinin yayılımı ve silisli oluşuklara dayanılarak yatağın oluşumu postvolkanik silisçe zengin kaynaklar ve silikat ayrışımı ile açıklanmıştır.

  • diyatomit

  • opal

  • Montmorillonit

  • kil

  • Kayseri

  • Alexander, G.B., Heston, W.M., Her, H.K., 1954, The solubility of amorphus silica in water: J. Phys. Chem. 58, 453-455.

  • Benda, L,., 1974, Die Diatomeen der niedersâchsisehen Kieselgur-Vorkommen, palökologische Befunde und Nachweis einer Jahressehichtung: Geol. Jahrb. Reihe A, Heft 21, 171-197.

  • Cholnoky, B. J., 1968, Die ökologie der Diatomeen in Binnengewassern: 699 s., Lehre.

  • Degens, E.T., 1968, Geochemie der Sedimente; Stuttgart, 282 s.

  • Füchtbauer, H., Müller, G., 1970, Sedimente und Sedimentgesteine: 726 s., Stuttgart,

  • Harder, H., 1965, Experimente zur Ausfâllung der Kieselsâure: Geoch. Cosmoch. Acta, 29,5, 429-442.

  • Hustedt, F., 1969, Kieselalgen (Diatomeen): Stuttgart, 70 s.

  • Krauskopf, K.B., 1956, Dissolution and precipitation of silica at low temperatures: Geoch. Cosmoch. Açta, 10, 1-26.

  • Lewin, J.C., 1961, The dissolution of silica from diatom walls: Geoch. Cosmoch. Acta, 21, 3-4, 182-198.

  • Nebert, K., 1959, Die Kieselbildungen des simischen Magmatismus in Anatolien: Bull, of the Min. Kes. and Expl. Institute of Turkey, 53, 1-20.

  • Okamoto, G., Okura, T., Goto, K., 1957, Properties of silica in water: Geoch. Cosmoch. Acta, 12, 123-132.

  • Siever, R., 1957, The silica budget in the sedimantary cycle; Am. Miner. 42, 821-841.

  • Taliaferro, NX., 1933, Relation of volcanism to Diatomaceous and associated siliceous sediments: Bull. Univ. California, Dept. Geol. ScL, 23, 1, 1-55.

  • Taylor, S.R., 1965, The application of trace elements data to problems in petrology: Physics a. Chem. of the earth, 6, 133-213.

  • Tessenow, U., 1967, Untersuehungen über den Kieselsâurehaushalt der Binnengewasser: Arc. Hydrobiol. Suppl., 32, 1, 1-136.

  • Türkiye Diyatomit Envanteri, 1968, M.T.A. Enstitüsü, 138, Ankara, 28 s.

  • Uygun, A., 1976, Geologie und Diatomit-Vorkommen des Emmiler-Hırka Neogen Beekens (Kayseri-Türkei), doktora tezi, 137 s., Bonn. (yayımlanmamış).

  • Ergani (Maden) Bakır Yatağı ve Plaka Tektoniği
    Saldiray İleri Berkin Salanci Mehmet Bitem Ramazan Doğan
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Güneydoğu Anadolu`da, "Torid Tektonik Birimi`nin Ofiyolit Kuşağı" içinde birçok benzer yataklarla birlikte yer alan Ergani (Maden) bakır cevherleşmesi, deniz dibi yayılma alanında oluşmuş "Kıbrıs Tipi" yataklarla büyük benzerlik gösterir. Çalışılan Ana yataktaki çok değişik cevher tipleri ve cevher minerallerinin .birbirleri ile çelişkili ilişkisi, cevherleşme sırasında ve cevherleşmeden sonra, ortamın denge sağlanmadan değiştiğini, bölgenin karmaşık jeolojik olayların etkisinde kaldığını kanıtlar. Çalışmalardan elde edilen verilerin yorumlanmasından varılan sonuç, böyle bir ortamın, çok hareketli, volkanik işlevlerin yoğun ve tektonik hareketlerin çok etkin olduğudur. Böyle ortamlar ise, bugün plaka tektoniği ilkelerinin ortaya koyduğu gibi, okyanus sırtları ve sırtlara yakın alanlardır, ki bunların üst yayılma ve dalma zonlarındaki çıkmaları karalarda izlendiğinde Ergani bakır yatağına özgü belirtiler gözlenebilir. Bu veri ve yorumlamalardan giderek Ergani bakır yatağının, deniz dibi yayılma alanında oluşmuş ve üst yayılma ile bugünkü konumunu almış "Kıbrıs Tipi" bir yatak olduğu söylenebilir.

  • bakır

  • plaka tektoniği

  • Kıbrıs Tipi

  • Ofiyolit Kuşağı

  • Aslaner, G., 1968, Doğu Anadolu`da bulunan Ergani-Maden bakır yatağının ve bilhassa yan taslarının maden mikroskopik incelemesi: M.T.A. Dergisi, 72, 176-188.

  • Ataman, G., Buket, E. ve Çapan, U., 1975, Kuzey Anadolu fay zonu bir Paleo-Benioff zonu olabilir mi?: M.T.A. Dergisi, 84. 112-118.

  • Bamba, T., ve Tin, A., 1972, Ergani Maden bölgesinin bakır yatakları, Güneydoğu Türkiye: M.T.A. Rapor No. 4968, yayımlanmamış.

  • Borehert, H., 1952, Ergani Maden bakır cevher yataklarında yapılan tetkikata dair rapor: M.T.A. Rapor no. 2803, yayımlanmamış.

  • Constantinou, G., ve Govett, G.J.S., 1973, Geology, geochemistry and genesis of Cyprus sulphide deposits: Econ. Geol., 68, 843-858.

  • Çoğulu, E., 1975, Hatay-Kızıldag Masifinin oluşumu hakkında yeni buluşlar: 50. yıl Yerbilimleri Kongresi, M.T.A. yayınları, 409-423.

  • Dewey, J.F., ve Bird, J.M., 1971, Origin and emplacement of the ophiolite suite: Appalachian ophiolites in Newfoundland: J.G. R., 76, 3179-3206.

  • Dickinson, W.R., 1972, Evidence for plate tectonic regimes in the rock record: Amer. Jour. Sci., 272, 551-576

  • Graff, XL., ve Skinner, B.J., 1970, Strength and deformation of pyrite and pyrrhotite: Econ. Geol., 65, 206-215.

  • Griffits, W.R., Albers, J.P., ve Öner, Ö., 1972, Massive sulphide copper deposits of the Ergani Maden area, Southeastern Turkey: Econ. Geol., 67, 701-713.

  • Ketin, I., 1948, Ergani Eğil bölgesinin jeolojik etüdü hakkında memuar: M.T.A. Rapor no. 2015, yayımlanmamış.

  • Ketin, t, 1966, Anadolu`nun tektonik birlikleri: M.T.A. Dergisi, 66, 20-34.

  • Sillitce, R.E., 1972, Formation of certain massive sulphide deposits at sites of sea-floor spreading: I.M.M. Bull., 81, B 141-148.

  • Sirel, M.A., 1952, Die Kupfererzlagerstaette Ergani Maden in der Türkei: N. Jb. Miner. Abh, 80 Abt. A, 36-100.

  • Skinner, B.J., ve Peck, D.L., 1969, An immiscible sulphide melt from Hawaii; Wilson, H.D.B., ed., Magmatic Ore Deposits de Econ. Geol. Monograph 4, 310-322.

  • Takashima, N., 1975, Geology of cupriferous pyrite deposits in the ophiolite series between Ergani and Madenköy (Siirt), southeastern Anatolia, Turkey: M.T.A. Maden Etüd Rapor no. M-218, yayımlanmamış.

  • Wijkerslooth, P., 1943, Ergani Maden bakır zuhuratının primer mineralleri: M.T.A. Dergisi, 31, 66-78.

  • Wijkerslooth, P., 1944, Elazığ ili (Ergani Maden) bakır yatakları hakkındaki bilgiye yeni bir ilâve: M.T.A. Dergisi, 33, 76- 104.

  • Akseki Polyesi, Torosların Karstik Bölgelerindeki Dağarası Ovalarının Oluşumu ve Gelişimi
    Nuri Güldali
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Akseki ovası, Alanya şehrinin kuzeyinde, Toros sıradanlarının en yüksek kesimlerinde büyük bir dağarası havzasıdır. Bu, biçim özelliklerine göre bir polyedir. Akseki polyesinin jeomorfolojisi, en yakın çevresinin jeolojik yapısı ile ilgisi göz önüne alındığında, Orta ve Batı Toroslar`da .bulunan çok sayıda ve çok değişik büyüklükte olan dağ arası ovaları ile yakın benzerliklere sahip olduğu görülür. Polye havzası yan yarıya karstlaşabilir, Mesozoyik yaşlı arı kireçtaşları ve hiçbir karstlaşma özelliği olmayan Paleo-Eosen yaşlı filiş tarafından çevrilir. Polyenin tabanı ince bir Aluviyal örtü ile kaplıdır. Polye düzlüğünün büyük bir kesiminde, filisin marn ve kumtaşı katmanlarının aşandınlmış başlan, ince toprak örtüsünden dışarı bakar; çok küçük bir alanda ise, çoğunlukla kenar kesimlerinde kireçtaşından oluşan karstlaşmış ada tepeler (hum) görülür. Polye havzasının çok küçük bir kesimi yerüstünden akaçlandığı halde, geri kalan kesimi, çoğunlukla polyenin güney ve batı kenarı boyunca sıralanan düdenler tarafından yeraltına akaçlanır. Düdenlerin yeraldığı kesimlerde, polyeyi çevreleyen kireçtaşından oluşmuş dağların etekleri dik bir biçimde yükselir. Buralarda kireçtaşlarının kimyasal erimelere uğradığı ve günümüzde de uğramakta olduğu ilgi çeker. Yapılan araştırmalarda, Akseki polyesinin oluşum ve gelişiminde, tektonik devinimler ile karstik erimelerin az, akarsuların mekanik aşındırma ve taşınmalarının ise büyük rol oynadığı sonucuna varılmıştır.

  • marn

  • kumtaşı

  • polye

  • Akseki

  • Bhımenthal, M.M. 1949, Akseki civarındaki dağlarda boksit zuhuratı, bunların jeolojik durumu ve jenezi hakkında İzahat: Maden Tetkik Arama Enst. Tay., Ankara 66 S.

  • Güldalı, N., 1970. Karstmorphologische Studlen im Cebiet des Poljesystems von Kestel (West-Taurus): Tüblnger Gegr. Studien, H. 40, 104 S.

  • Louis, H., 1956., Dis Enstehung der Poljen und ihre Stellun? in der Karstabtragımg, auf Grund von Beobachtungen im Taurus: Erdkunde 10, 33-53.

  • San Andreas ve Kuzey Anadolu Fayları Arasında Bir Karşılaştırma
    İhsan Ketin
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: San Andreas ve Kuzey Anadolu Fay zonları birçok yönleri ile birbirine benzerler. San Andreas Fayı gibi, Kuzey Anadolu Fayı da yeryüzünde en çok tanınan Jeolojik yapılardan biridir. Her ikisi de sag yönlü . doğrultu atımlı faylardır ve aynı zamanda transform fay niteliğindedirler. Yaşları (Miyosen sonları veya Pliyosen, 10-12 milyon yıl öncesi),boyları (1100 ile 1600 km) ve zon olarak genişlikleri (1/2 ile 10 km) birbirine çok yakındır. Yatay kayma hareketleri esas itibariyle sağ: yönlü olmakla beraber, her ikisinin de sol-yönlü olarak hareket eden kollan vardır (Garlock ve Doğu Anadolu Fayları gibi).Ancak, her iki fay zonunun topoğrafik görünümleri ile en fazla atım değerleri birbirinden oldukça farklıdır: San Andreas Fayı boyunca oluşan en büyük atım, yaklaşık 300 km olduğu halde, Kuzey Anadolu`da bugüne dek saptanan en büyük atım değeri 85-90 km kadardır. Ayrıca, Kuzey Anadolu Fay Zonu`nun fizyografik yapısı San Andreas Fay Sistemine kıyasla daha özgül, daha tipiktir.

  • San Andreas Fayı

  • Kuzey Anadolu Fayı

  • transform fay

  • Miyosen

  • Abdüsselâmoğlu, S., 1959, Almacıkdağı ile Mudurnu ve Göynük civarının jeolojisi: Fen Fak. Monogr., 14, istanbul.

  • Arpat, E. ve Şaroğlu, F., 1975, Türkiye`deki bazı önemli genç tektonik olaylar: TJK Bült., 18/1, 91-101.

  • Aytun, A., 1973, İsmetpaşa istasyonu civarında krip ölçümleri: Kuzey Anadolu Fayı ve Deprem kuşağı simpozyumu/MTA. Enst., 114- 121.

  • Baird, A.K. ve diğerleri, 1974, Transverse Ranges Province: A unique structural - petrochemical belt across the San Andreas fault system: Bull., Geol. Soc. America, 85, p. 163-174.

  • Bird, A.K. ve Welday, E. 1974, Chemical trends across Cretaceous batholithic rocks of southern California: Geology, 2, p. 493-495

  • Canıtez, N., 1973, Yeni kabuk hareketlerine ilişkin çalışmalar ve Kuzey Anadolu Fay problemi: simpozyum, M.T.A. Enst., 35-58.

  • Crowell, J.C., 1975, San Andreas fault in southern California: Division of Mines and Geology, special Report, 18.

  • Ehlig, P.L. ve diğerleri, 1975, Offset of the Upper Miocene Caliente and Mint Canyon formations along the San Gabriel and San Andreas fault: Calif. Div. Mines and Geology, sp. Rep. 18.

  • Hill, M.L. ve Bibblee, T.W., 1953, San Andreas, Garlock and Big Pine faults, California: Bull. Geol. Soc. America, 64, p. 443-458.

  • Ketin, İ., 1969, Kuzey Anadolu Fayı hakkında: M.T.A. Dergisi, 72, 1-27.

  • Lawson, A.C. 1895, Sketch of the geology of the San Francisco Peninsula: P.S. Geol. Survey 15th. Ann. Rept., P. 405-447.

  • M.T.A. Enstitüsü. 1973, Kuzey Anadolu Fayı ve Deprem Kuşağı simpozyumu, Ankara.

  • Seymen, İ., ve Aydın A., 1972, Bingöl deprem fayı ve bunun Kuzey Anadolu Fay Zonu ile ilişkisi: M.T.A. Dergisi, 79, 1-8.

  • Seymen, İ., 1975, Kelkit Vadisi kesiminde Kuzey Anadolu Fay Zonu`- nun tektonik özelliği: I.T.Ü. - Maden Fak., Doktora tezi, istanbul.

  • Sharp, R.V., 1967, San Jacinto fault zone in the Peninsular Ranges Southern California: Geol. Soc. America, Bul., 78, p. 705-729.

  • Suppe, J., 1970, Offset of Late Mesozoic Basement terrains by the San Andreas fault system; Geol. Soc. America, Bul., 81, p. 3253-3258.

  • Tokay, M., 1973, Kuzey Anadolu Fay zonunun Gerede ile Ilgaz arasındaki kısmında jeolojik gözlemler: simpozyum, M.T.A. Enst. 12-29.

  • Vedder, J.G., 1970, Geologic map of the Wells Ranch and Elkhorn Hills quadrangles, California: U.S. Geol. Survey, Map 1-585.

  • Vedder, J.G., 1975, Juxtaposed Tertiary strata along the San Andreas fault in the Temblor and Caliente Ranges: Calif. Div. Mines and Geology spec. Report 18.

  • Wallace, R.E., 1970, Earthquake recurrence intervals on the San Andreas fault: Geol. Soc. America, Bull, 81, P. 2875-2890.

  • Wallace, R.E., 1975, The San Andreas fault in the Carrizo PlainTemblor Range region: Calif. Div. Mines and Geology, sp. Eep. 18.

  • Wilson, J.T., 1965, A new class of faults and their bearing on continental drift: Nature, 207; p. 343-347.

  • Woodford, A.O., 1960, Bedrock Pattern and strike-slip faulting in south-western California: Am. jour. Sci, 258A, p. 400-417.

  • Kırklareli Yöresi (Kuzey Trakya) Denizel Oligoseni`nin Stratigrafisi ve Nummulites Türleri
    Ercüment Sirel Hatice Gündüz
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Kırklareli yöresi (K Trakya) denizel Oligosen çökellerinde bulunan Nummulites türlerinin sistematik tanımlamaları incelenmiş, ayrıca bölgenin kısaca stratigrafisi verilmiştir.Yörede Paleozoyik ve Paleojen yaşlarında kaya birimleri yüzeylemektedir. Paleozoyik (Alt Paleozoyik) metamorfik kayaçlardan oluşmuştur. Metamorfik kayaçlar üzerine uyumsuz olarak gelen Eosen, Lütesiyen ( ? ) kumlu ve algli kireçtaşlarını içermektedir. Algli kireçtaşları içinde; Discocyclina sp., Rotalia sp. gibi foraminiferler vardır. Priaboniyen çökelleri, Lütesiyen ( ? )yaşlı algli kireçtaşları üzerine uyumlu olarak gelen kumlu kireçtaşlarından oluşmuştur ve Nummulites fabianii (Prever), Chapmanina gassinensis (Silvestri), Fabiania cassis (Oppenheim), Biscocyclina sp., Asterocyclina sp. ve Queraltina sp. gibi foraminifer türleri ile belirlenir. Oligosen çökelleri, Priaboniyen yaşlı kumlu kireçtaşları üzerine uyumlu olarak gelen killi kireçtaşlarından oluşmuştur ve bol olarak Nummulites intermedius (d`Arehiae), N. fichteli Michelotti, N. vascus Joly ve Leymerie gibi Nummulites türlerini içerir. 

  • Nummulites

  • foraminifer

  • Oligosen çökelleri

  • Kırklareli

  • Akartuna, M., 1953, Çatalca - Karaeaköy Jeolojisi; İ.Ü. Fen. Fak. Monog., 13, 1-88.

  • Archiac, A.d`, 1846, Description des fossiles recueillis par M. Thorent, dans les couches a Nummulines des environs de Bayonne: Soc. Geol. France, Mem., Paris, 2, 2, 1, 4, 1-199

  • Archiac, A.d`, 1850 Description des fossiles du groupe Nummulitique recueillis par M.S.P. Pratt et M.J. Delbos aux environs de Bayonne et de Dax: Soc. Géol. France, Mem., Paris, 2, 3, 397-456.

  • Archiac, A.d` ve Haime, J, 1853, Description des animaux fossiles du groupe nummulitique de l`Inde preceded d`un râsume géologique et d`une monographie des Nummulites: Paris, 1-373.

  • Ayhan, A., 1972, Istranca masifinin Yıldız dağları jeolojisi: M. T. A. Enst. Ankara, derleme no. 5130 (yayımlanmamış).

  • Belmustakov, E., 1959, Les fossiles de Bulgarie: Bulgarska Akad. Nauk, Sofia, 7-79.

  • Bursch, J.G., 1947, Mikropalaontologische Untersuchungen des Tertiars von Gross Kel (Molukken): Schweiz. Pal. Abh. (Mem. Suisses Pal.), 65, 3, 1-69

  • Boussac, J., 1908, Succession des faunes Nummulitique â Biarritz: Bull. Soc. Gol. de France, 4, VIII, 1-251.

  • Boussac, J., 1911, Etudes paléontologiques sur le Nummulitique alpin: France Serv. Carte Geol., Mâm., Paris, 1-437

  • Checchia - Rispoli, G., 1911, Sull`Oligocene dei dintorni di Campofiorito in Provincia di Palermo: Giorn. Sci. Nat. Econ., İtalya, Palermo, 28, 281-303.

  • Cizancourt, M. de, 1935, MatSriaux pour la stratigraphie du Nummulitique dans le dSsert de Syrie: Soc. GSol de France, Bull., Paris, 5, 4, 8-9, 737-758.

  • Cole, W.S., 1960, Upper Eocene and Oligocene larger Foraminifera from Viti Levu: Fiji, U.S. Geol. Survey, Prof. Paper, Washington, D.C., 374 - A, 1-7.

  • Dizer, A., 1962, Les Foraminiferes de L`Eocene et L`Oligocene de Denizli: Fac. Sci., Rev., Univ. Istanbul, B, 27, 1-2, 39-47.

  • Eames, F.E., Banner, F.T., Blow, W.H. ve Clarke, W.J., 1962, Fundamentals of Mid - Tertiary stratigraphical correlation: - Part 1. Cambridge, England: University Press, 1-59.

  • Escandell, B. ve Colom, G., 1962, Una revision del Nummulitico mallorquin: Inst. Geol. Min. Espana, Notas y Comun., Madrid, 66, 73-142.

  • Flandrin, J., 1938, Contribution â l`etude paléontologique du Nummulitique algerien: Materiaux Carte Geol. Algerie, Macon, 1, 8, 5-158.

  • Harpe, P. de la, 1879, Description des Nummulites appartenant â la zone superieure des Falaises de Biarritz: Soc. Borda Dax, Bull., Dax, France, 2, 4, 137-156.

  • Joly, N., ve Leymerie, A., 1848, Mémoire sur les Nummulites considérées zoologiquement et géologiquement: Acad. Roy. Sci. Inscr. Belles - Lettres, Toulouse, Mem., Toulouse, 3, 4, 149-218.

  • Keskin, C, 1966, Microfacies study of the Pınarhisar reef complex: Fac. Sci. Rev. Univ. Istanbul, B, 31, 3-4, 109-146.

  • Keskin, C, 1974, Kuzey Ergene havzasının stratigrafisi: Türkiye 2. Petrol Kongresi, Ankara, 137-163

  • Llueca, G.F., 1929, Los Nummulitidos de Espana: Com. Invest. Pal. Prehist, Mem., Madrid, 36, 8, 1-400.

  • Marchesini, E. ve Facca, G.C., 1941, Sulla varlabilita di Nummulites fichteli Michelotti: Palaeontogr. Italica, Pisa, 40 (new ser. vol. 10), 39-65.

  • Michelotti, G., 1841, Saggio storico dei Rizopodi caratteristici dei terreni sopracretacei: Soc. Ital. Sci. Modena, Mem., Fis., Modena, 22, 1-296.

  • Montanari, L., 1961, Das Nummulitikum von Sciacca (Sizilien): Eclogae Geol. Helv., Basel, 54, 2, 570-579

  • Nuttall, W.L.F., 1925, Indian reticulate Nummulites: Ann. Mag. Nat. Hist., London, 9, 15, 661-667.

  • Pamir, H.N. ve Baykal, F., 1947, Istranca masifinin jeolojik yapısı: Türkiye Jeol. Kur. Bült., 1, 1, 7-44.

  • Reina, C, 1934, Studio paleontologici sul Paleogene deli` Isola di Rodi: Soc. Geol. Ital., Boll., Rome, 53, 1-68.

  • Silvestri, A., 1934, Su di alcuni foraminiferi terziarii della Sirtica: R. Accad. Italia, Rome, 3, 7-30.

  • Silvestri, A., 1937, Foraminiferi dell `Oligocene e del Miocene della Somalia: In: Paleontologia della Somalia; V — Fossili dell`Ollgocene e del Miocene. Palaeontogr. Italica, Siena, 32, 2, 45-264.

  • Sirel, E., Metin, S. ve Sözeri, B., 1975, Palu (KD Elazığ) denizel Oligosen`in stratigrafisi ve mikropaleontolojisi: Türkiye Jeol. Kur. Bult, Ankara, 18, 2, 175-180.

  • Sönmez - Gökçen, N., 1973 a, Ge`ologie du bassin d`Ergene et des chaines de la bordure de la mer de Marmara: Publ. Inst. Rech. Min. Turquie, 147, 1-112.

  • Sönmez - Gökçen, N., 1973 b, Etude, paléontologique (Ostracodes) et stratigraphique de niveaux du Palfiogene du Sud - Est de la Thrace: Publ. Inst. Rech. Min. Turquie, 148, 1-17

  • Sönmez - Gökçen, N., 1975, Pınarhisar formasyonunun yaşı ve ortam şartlarında görülen yanal değişmeler (Kuzey, Kuzeydoğu Trakya) : Cumhuriyetin 50. yılı Yer Bilimleri Kongresi Tebliğleri, Ankara, 128-142.

  • Haymana-Polatli Yöresinin (Güneybatı Ankara) Üst Kretase-Alt Tersiyer Stratigrafisi ve Paleocoğrafik Evrimi
    Güner Ünalan Vedat Yüksel Gürol Ataman Osman Gönenç Zinet Seyîrt Selahî Hüseyin
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Haymana - Polatlı yöresinde Üst Kretase (Maestrihtiyen) . Alt Tersiyer yaşlı çökeller yüzeylemektedir. Bunların tabanında, çalışmanın kapsamı dışında bırakılan Temirözü, Mollaresul, Dereköy Formasyonları yeralır. Maestrihtiyen`denüste doğru şu formasyonlar ayırdlanmıştır: Haymana Formasyonu; fliş fasiyesinde, 1850 m kalınlığında ve Maestrihtiyen yaşındadır. Bey obası Formasyonu; 125 m kalınlığında, mercanlı kumtaşı ve çakıltaşuıdan oluşur. Yaşı Maestrihtiyen`dir. Yanal ve dikey olarak Haymana Formasyonu`na geçer. Çaldağ Formasyonu (Monsiyen) 1187 m kalınlıktaki algli kireçtaşlarından oluşur. Haymana dolaylarında yüzeyler. Yörenin kuzey, batı ve güneyine doğru birim, yanal olarak, kırmızı renkli Kartal Formasyonu`na güneydoğuya doğru ise, kireçtaşı bloklu Yeşilyurt Formasyonu`na geçer. Tanesiyen yaşlı Kırkkavak Formasyonu 640 m kalınlıkta algli kireçtaşı ve siyah marnlardan oluşur. Fliş özelliğindeki Ilgınlık dere Formasyonu`nun kalınlığı 350 m olup, yaşı Derdiyendir. Eskipolatlı Formasyonu, 570 m kalınlığındaki, kumtaşı ve kireçtaşı bantlı marnlardan oluşmuştur. Alt kesimi llerdiyen, üst kesimi Kuiziyen yaşlıdır. Küiziyen-Lütesiyen yaşlı Çayraz Formasyonu (525 m kalınlıkta, bol Nummülites`ll kumlu kireçtaşları), yörenin kuzey ve batısındaki kırmızı renkli Beldede Formasyonu (çakıltaşı, marn, kireçtaşı) ile özdeştir. Güneydoğuya doğru, yanal olarak fliş niteliğindeki Yamak Formasyonu`na geçer. Bu formasyonlar üzerine, Neojen uyumsuz olarak gelir. Yörede Üst Kretase - Alt Tersiyer çökellerinin kalınlığı 5800 m dir. Haymana kuzeyinde, Çayraz Formasyonu ile Eskipolatlı Formasyonu arasındaki yerel uyumsuzluk dışında, çökelme süreklidir. Yanal ve dikey geçişler boldur. Fasiyes incelemelerinden, Haymana dolaylarında yarım çember şeklinde bir şelfin yeraldığı, ,bu şelfte Beyobası, Çaldağ ve Çayraz Formasyonları`nın çökeldiği sonucuna varılmıştır. Şelf gerisinde Kartal ve Beldede gibi yarı karasal birimler, şelf ilerisinde ise, fliş özelliğindeki Haymana, Yeşilyurt ve Yamak Formasyonları çökelmiştir. Üst Kretase - Alt Tersiyer boyunca, Haymana . Polatlı havzasının, güneydoğudan Tuz gölü baseni ile bağlantılı olduğu ve flişin güneydoğuya göçettiği görülmektedir. Bu durum, yörenin kuzey ve batı kesiminin dolarak yükselmesi şeklinde yorumlanabilmektedir.

  • kireçtaşı

  • marn

  • kumtaşı

  • Haymana

  • Akarsu, 1, 1971, II. Bölge AR/TFO/747 No.lu sahanın terk raporu: Pet. îş. Gen. Md., Ankara (Yayımlanmamış).

  • Bouma, A.H., 1962, Sedimentology of some flysch deposits. A graphic approach to facies interpretation: Elsevier, Amsterdam.

  • Çapan, TJ.Z. ve Buket, E., 1975, Aktepe - Gökdere bölgesinin jeolojisi ve ofiyolitli melanj: Türkiye Jeol. Kur. Bült, 18, 1, 11-16, Ankara.

  • Dzulynski, S. ve Walton, E.K., 1965, Sedimentary features of flysch and greywackes: Develop. Sedim. No. 7, Elsevier, Amsterdam.

  • Heckel, P.H., 1972, Recognition of ancient shallow marine environments; Recognition of ancient sedimentary envlron-ments: Soc. Eco. Paleo. Min., Special publ. No. 16, 226-276.

  • Irwin, M.L., 1965, General theory of epeiric clear water sedimentation: Bull. Am. Assoc. Pet. Geol., 49, 4, 446-459.

  • Meischner, K.D.i, 1964, Allodapische kalke, turbidite in Ritf-Nahen sedimentations-beoken, in Brouwer, A., ve Bouma, A.H., eds., Turbidites, Elsevier, 156-191, Amsterdam

  • Norman, T., 1972, Ankara - Yahgihan bölgesinde Üst Kretase - Alt Tersiyer istifinin stratigrafisi: Türkiye Jeo. Kur. Bült., XV, 2, 180-276, Ankara.

  • Reckamp, J.U. ve Özbeyı, S., 1960, Petroleum geology of Temelli and Kugtepe structures, Polatlı area: Pet. îş. Gen. Md., Ankara (yayımlanmamış) .

  • Rigo de Righi, M. ve Cortesini, A., 1959, Regional studies central Anatolian basin, progress report 1, Turkish Gulf Oil Com.: Pet. is. Gen. Md., Ankara (yayımlanmamış).

  • Schimidt, G.C., 1960, AR/MEM/365-366-367 sahalarının nihaî terk raporu: Pet. îş. Gen. Md., Ankara (yayımlanmamış).

  • Selley, R.C., 1970, Ancient sedimentary environments. Chapman ve Hall, Ltd., London.

  • Shelton, J.W., 1973, Models of sand and sandstone deposits: A methodology for determining sand genesis and trend: Oklahoma Geol. Surv. Bull., 118.

  • Shelton, J.W. ve Noble, R.L., 1974, Depositional features of braidedmeandring stream; Bull. Am. Assoc. Pet. Geo., 58, 4, 742-752.

  • Sirel, E., 1975, Polath (GB Ankara) güneyinin stratigrafisi: Türkiye Jeo. Kur. Bült., 18, 2, 181-192, Ankara.

  • Sirel, E. ve Gündüz, H., 1976, Haymana (G Ankara) yöresindeki îlerdiyen, Kuiziyen ve LUtesiyen`deki Nummulites, Assilina ve Alveolina cinslerinin bazı türlerinin tanımlamaları ve stratigraflk dağılımları: Türkiye Jeo. Kur. Bült., 19, 1, 31-44, Ankara.

  • Stanley, D.J. ve Unrug, R., 1972, Submarine channel deposits, fluxoturbidites and other indicators of slope and base-of-slope environments in modern and ancient marine basins; Recognition of ancient sedimentary environments: Soc. Eco. Paleo. Min. Special, publ. 16, 287-340.

  • Thomson, A.F. ve Thomasson, M.R1 ., 1969, Shellow to deep water facies development in the Dimple limestone (Lower Pennsylvanian), Marathon region, Texas; Depositional environments in carbonate rocks: Society Eco. Paleo. Min., Special, Publ. 14, 57-78.

  • Tyrrell, W.W., 1969, Criteria useful in interpreting environments of unlike but time-equivalent carbonate unite (Tansill-Capitan-Lamar), capitan reef complex, west Texas and New Mexico; Depositional environments in carbonate rocks: Society Eco. Paleo. Min., Special, Publ. 14. 80-97.

  • Yüksel, S., 1970, Etude gGologique de la region d`Haymana (Turquie centrale): These, Fac. Sci. Univ. Nancy, Fransa (yayımlanmamış).

  • Toroslarda Karaman Yöresindeki Analsimli Piroklastitlerle İlgili Gözlemler
    Nezih Tuzcu
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Analsimli piroklastitler Karaman`in (Konya) 45 km güneybatısındaki Toroslarda, Kretase yaşlı, yaklaşık 600 m kalınlıktaki kayaçlarla ara katkılıdır. Denizaltı volkanik püskürmeleri sonucunda mineral ve kayaç parçacıkları dereceli bir tabakalanma göstermektedirler. Piroklastitlerin sınıflamasında klâsik "tane büyüklüğü" değil, bileşime giren parçaların kimlik ve nitelikleri temel olarak alınmıştır. İlksel olarak volkanik cam bakımından zengin piroklastitlerin olağanüstü Na2O tenörüne sahip oldukları XRF analizleriyle saptanmıştır. Söz konusu oksit, deniz suyunun kimyasal işleyi veya metasomatizma sonucunda kayaç bileşimine girmiştir. Daha sonra, iki fazda gerçekleşen dönüşümlerin ilkinde volkanik cam diyajenezle analsim olarak kristalleşmiştir. Anılan mineral düşük basınç ve düşük sıcaklık koşullarında zeolit fasiyesinin tamamen üst bölgelerine karşılık olan hafif metamorfizma etkisiyle, ikinci fazda, albite dönüşmüştür. Sözü edilen Na-plajyoklasda analsim kalıntılarını görme olanağı vardır.

  • piroklastit

  • XRF analizleri

  • zeolit

  • Karaman

  • Blumenthal, M.M., 1956, Les chaînes bordieres du Taurus du sudouest du bassin de Karaman-Konya et problemes stratigraphiques de la formation schisto-radiolaritique: Bull. Mineral. Res. Expl. Inst. Turkey. 48, 1-38.

  • Coombs, D.S., 1954, The nature and alteration of some Trlassic sediments from Southland, New Zealand: Trans. Roy. Soc. New Zealand, 82/1, 65-109.

  • Coombs, D.S., 1961, Some recent works on the lower grades of metamorphisme: Australian J.Sc, 24, 203-215.

  • Gulbrandsen, R.A. ve Cressman, E.R., 1960, Analcime and albite in altered tuff In Idaho and

  • Nichoff, W., 1960, Mut 126, 1:100000 pafta no`lu haritanın jeolojik izahı; Maden Tetkik Arama Enst. Ankara. Deri. Rap. No: 3390, yayımlanmamış.

  • Tuzcu, N., 1972, Etude mineralogique et pétrographique de la région de Başkısla dans le Taurus occedental (Karaman, vilâyet de Konya, Turquie): Mem. Dept. Mineral. Univ. Geneve, no: 1, 1-109.

  • SAYI TAM DOSYASI
    PDF Olarak Görüntüle