Türkiye Jeoloji Bülteni
Türkiye Jeoloji Bülteni

Türkiye Jeoloji Bülteni

2011 NİSAN-AĞUSTOS Cilt 54 Sayı 1-2
KAPAK
PDF Olarak Görüntüle
KÜNYE
PDF Olarak Görüntüle
İÇİNDEKİLER
PDF Olarak Görüntüle
Doğu Türkiye (Van Bölgesi) Krom Cevherlerinin Jeokimyasal Özellikleri ve Platin Grubu Element (PGE) İçerikleri
Kurtuluş Günay Ali Riza Çolakoğlu
PDF Olarak Görüntüle

Öz: Doğu Anadolu (Van) krom cevherleşmeleri, Doğu Anadolu Yığışım Karmaşığı`nda (DAYK) doğu-batı uzanımlı peridotit birimler ile ilişkilidir. Dört ayrı sahadan ve bu sahalara ait farklı mostralardan alınan cevher örnekleri üzerinde yapılan (tüm kayaç) ana oksit, iz ve Platin Grubu Element (PGE) analizleri sonucunda, cevherleşmelerin ortalama tenörü Mehmetalan sahası (n 11) 45 r20, Mollatopuz sahası (n 15) 1 r20Yukarıbalçıklı sahası (n 12) r20 ve Alabayır sahasında (n 4) 6 r20 olup, aynı örneklerin ortalama rPGE içerikleri Mehmetalan sahasında 194 ppb, Mollatopuz sahası 86 ppb, Yukarı balçıklı sahasında 287 ppb ve Alabayır sahası 122 ppb olarak tespit edilmiştir. PGE içerikleri açısından tüm cevher örneklerinde Pd grubuna(Pd, Rh, Pt) karşın Ir grubu (Ir, 0s, Ru) elementlerin belirgin derecede zenginleştikleri görülür. Bu durum ülkemizde gözlenen birçok krom cevherleşmesinin PGE içerikleri ile uyumludur. Ultramafik tektonitler ile ilişkili kromititlerin rPGE içerikleri, kümülat kayaları ile ilişkili bantlı kromititlerin rPGE içeriklerinden önemli derecede yüksektir. PGE analizlerinde en yüksek değer rPGE627 ppb ile Yukarıbalçıklı sahası YB- 02 nolu örnekten elde edilmiştir. İncelenen sahalar arasında en yüksek PGE içerikli örneklerin Yukarıbalçıklı sahasında bulunması ve bu sahaya ait parlak kesitlerde yaygın kataklastik zonlarınvarlığı ve kromitlerin makaslama zonu içinde budin şekilli gözlenmesi, PGE`lerin daha etkin deformasyon etkileri altında zenginleştiklerine işaret etmektedir.

  • kromit

  • platin grubu elementler

  • yığışım karmaşığı

  • van


  • Günay, K , Çolakoğlu, A . (2011). Doğu Türkiye (Van Bölgesi) Krom Cevherlerinin Jeokimyasal Özellikleri ve Platin Grubu Element (PGE) İçerikleri . Türkiye Jeoloji Bülteni , 54 (12) , 1-24 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/tjb/issue/46966/589465

  • Büyük Menderes Nehri`nin Jeolojisi ve Evrimi
    Nizamettin Kazanci Alper Gürbüz Sonay Boyraz Aslan
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Büyük Menderes Nehri (BMN) 615 km uzunluğu ve yaklaşık 24000 km2`lik akaçlama ile Ege Denizi`ne dökülen en büyük akarsu olup Batı Anadolu`nun jeomorfolojisinin oluşumunda önemli rol oynamıştır. Nehrin aşağı yatağı Büyük Menderes Grabeni (BMG), orta yatağı Denizli Grabeni, yukarı yatağı ise Baklan-Dinar Grabeni içindedir. Bütün yatak boyunca, eğim kırıklıkları olan yerler hariç, ana akış kanalı mendereslidir. Aşırı bükümlülüğü tanımlayan "menderesli kanal (meandering channel)" terimi jeoloji literatürüne bu nehrin tarihsel adı "Maiandros Flu" esas alınarak üretilmiştir. Büyük Menderes Deltası`ndaki (delta kompleksi) incelemelerin ortaya koyduğuna göre, BMN`nin jeolojik geçmişi Geç Pleyistosen`de, son 250000 yıl içindedir. Bununla birlikte, arazi ve sondaj bulguları, eski BMN`nin son Buzul Çağı sonlarına kadar BMG içinde sınırlı kaldığını, bugünkü yukarı ve orat yatak bölümünde akarsu yerine iki ayrı sığ ve geniş göl (Geç Pleyistosen Sarayköy Gölü ve Baklan Gölü) bulunduğunu göstermektedir. Geç Pleyistosen`de Küfi ve Dinarsuyu Baklan Gölü`ne dökülmektedir. Banaz Çayı ise Sarayköy gölüne ulaşmış ve bugünkü Yeniköy kum ocakları ile tensil edilen büyük bir delta oluşturmuştur. Göller, Holosen başında kapılmış (boşalmış) ve günümüzdeki nehri teşekkül etmiştir. Yeni BMN`nin Baklan ve Sarayköy göllerini kapması, drenaj alanını ve taşınan tortul miktarını artırmış, buna bağlı olarak son delta ilerlemesi çok hızlı gerçekleşmiştir. 

  • akarsu jeolojisi

  • büyük menderes nehri

  • geç pleyistosen

  • kuvaterner

  • nehir kapma

  • göl


  • Kazancı, N , Gürbüz, A , Boyraz, S . (2011). Büyük Menderes Nehri’nin Jeolojisi ve Evrimi . Türkiye Jeoloji Bülteni , 54 (12) , 25-56 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/tjb/issue/46966/589505

  • Socotra Adasındaki Tersiyer Karbonat İstifinin Mikrofasiyes Analizi ve Çökel Ortamları
    Mohammed Al-Wosabi Ahmed Al-Aydrus
    PDF Olarak Görüntüle

    Öz: Socotra adasında (Yemen) yüzlek veren Tersiyer yaşlı sedimanter kayaçların depolanma ortamları ve mikrofasiyes analizleri üstünde detaylı bir çalışma yapılmıştır. Araçtırma beş stratigrafik kesitten toplanan elli dört örnek, ve alttan üste Umm er Radhuma (Paleosen-Eosen), Dammam (Eosen), Aydim(Üst Eosen) ve Mughsayl (Oligosen-Miyosen) olmak üzere dört formasyona dayandırılmıştır. Bu kayaçlar başlıca karbonatlardan oluşmaktadırlar. Boyanmamış ve boyanmış ince kesitlerin petrografik çalışması kayaçların sedimantolojilerini, mikrofasiyes birliklerini ve depolanma ortamlarını araçtırmak için yürütülmüştür. Dunham (1962)`nin kireçtaşı sınıflamasına göre sekiz karbonat fasiyesi ayırtlanmıştır. Bunlar çamurtaşı, dolomitik çamurtaşı/vaketaşı, fosilli vaketaşı, istiftaşı, marnlı kireçtaşı, kumlukireçtaşı, resifal kireçtaşı, breşlemiş vaketaşı/istiftaşı ve tebeşirimsi kireçtaşıdır. Tanımlanan mikrofasiyes birlikleri Wilson (1975) ve Flügel (1982 ve 2005) tarafından önerilen standart mikrofasiyes birlikleriyle(SMB) ilişkilendirilmiştir. Detaylı mikrofasiyes analizleri çalışılan kayaçların Mughsayl formasyonunun az derin deniz ortamında depolanan üst kesimleri hariç sığ deniz ortamında çökeldiğini göstermektedir.

  • Tersiyer karbonat

  • mikrofasiyes

  • eski ortam

  • Socotra adası

  • Yemen


  • Al-wosabı, M , Al-aydrus, A . (2011). Microfacies Analysis and Depositional Environments of Tertiary Carbonate Sequences in Socotra Island, Yemen . Türkiye Jeoloji Bülteni , 54 (12) , 57-80 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/tjb/issue/46966/589551

  • SAYI TAM DOSYASI
    PDF Olarak Görüntüle